ΓΙΑΝΝΗ ΝΤΑΣΚΑ
Σαν σήμερα αυτή την ώρα ο ελληνικός στρατός είχε ήδη έναν νεκρό στην επίθεση των Ιταλών στα ελληνοαλβανικά σύνορα.
Ο στρατιώτης πατέρας τριών παιδιών Βασίλης Τσαβαλιάρης.
Εσείς ψάξτε και σήμερα και άυριο και στην περσινή και κάθε προηγούμενη επέτειο αν θα μνημονευτεί ή μνημονεύτηκε απο τους “επίσημους”.
Επι σειρά ετών επισημαίνουμε αυτή την “αηδία” των επισήμων για τους πρώτους πεσόντες, αλλά και τους μετέπειτα αν μέσα σε αυτούς δεν είναι κάποιος επώνυμος και συγγενής τους.
Δείτε και σήμερα “ρεπορτάζ” σύμφωνα με τα οποία ο Μεταξάς δεν είπε το ΟΧΙ στο τελεσίγραφο που του επέδωσε στις 03.00 τα ξημερώματα στο σπίτι του ο Ιταλός πρεσβευτής Εμ.Γκράτσι.
Αλλά,λένε αυτά τα “ρεπορτάζ” κυρίως προερχόμενα από (τρομάρα τους)προοδευτικούς,παρασύρθηκε να μην πει ΝΑΙ από το ΟΧΙ του Τύπου και του λαού.
Ακόμα και σήμερα ( 28/10/26) “σπουδαγμένος ιστορικός” στην κρατική τηλεόραση τα μάσησε και έφτασε να πει ότι δήθεν ο Ιταλός πρεσβευτής είπε στον Μεταξά ότι “θα επιτεθούμε το πρωί” και ο Μεταξάς αναγκάστηκε να πει ” “αλορ σε λα γκεμ”(λοιπόν θα έχουμε πόλεμο) αφού δεν είχε περιθώριο να πει ΝΑΙ ΠΕΡΑΣΤΕ.
Η έγκυρη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ δημοσιεύει απόσπασμα απο το βιβλίο του Εμ.Γκράτσι, του ΜΟΝΟΥ μάρτυρα της συνάντησης με τον Μεταξά.Και ο Ιταλός γράφει τα εξής:
“..Μόλις καθίσαμε, του είπα ότι η κυβέρνησή μου μού είχε αναθέσει να του κάνω μία άκρως επείγουσα ανακοίνωση και χωρίς άλλα λόγια του έδωσα το κείμενο. Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει. Τα χέρια που κρατούσαν το χαρτί έτρεμαν ελαφρά, και μέσα από τα γυαλιά έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν όπως συνήθιζε όταν ήταν συγκινημένος. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο και μου είπε με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή φωνή: «Alors, c’est la guerre!» (λοιπόν έχουμε πόλεμο) .Τού απάντησα ότι η ιταλική κυβέρνηση ήλπιζε ότι η ελληνική κυβέρνηση θα δεχόταν τα αιτήματά της και θα άφηνε να περάσουν ελεύθερα τα ιταλικά στρατεύματα τα οποία θα άρχιζαν τις μετακινήσεις τους στις 6 το πρωί. Ο Μεταξάς με ρώτησε τότε πως θα μπορούσα να σκεφτώ ότι ακόμα και αν είχε πρόθεση να ενδώσει θα του ήταν δυνατόν μέσα σε τρεις ώρες να λάβει τις διαταγές του βασιλιά και να δώσει τις απαραίτητες οδηγίες για την ελεύθερη διέλευση των ιταλικών στρατευμάτων…”
Απο αυτό προκύπτει ξεκάθαρα ότι η θέση του Μεταξά ήταν “ΟΧΙ και πόλεμος” και ΑΝ οι ΑΛΛΟΙ είχαν διαφωνία και ήθελαν ΝΑΙ δεν θα προλάβαιναν αφού οι Ιταλοί ήταν έτοιμοι για την εισβολή.
Το βιβλίο του Γκράτσι δεν “μαγειρεύτηκε” πολύ αργότερα, αλλά εκδόθηκε αμέσως μετά τον πόλεμο το 1945 ως απομνημονεύματα.
Δεν αμφισβητείται ότι η επίσκεψη του Γκράτσι έγινε στις 3 τα ξημερώματα και όπως προκύπτει απο το βιβλίο του Γκράτσι το τελεσιγραφο όριζε την 06.00 πρωινή ως λήξη του τελεσιγράφου.
Ο Μεταξάς όχι μόνο δεν σπατάλησε ώρες σε συνομιλίες με τα ανάκτορα και τους υπουργούς του μήπως και μετατρέψουν το ΟΧΙ σε ΝΑΙ αλλά στις 03.30 ο ΙΔΙΟΣ ο Μεταξάς τηλεφώνησε στον επικεφαλής της Μεραρχίας Ηπειρόυ στρατηγό Κατσιμήτρο και του είπε ότι ξεκινά πόλεμος.
Δημοσιεύουμε μια σπάνια μαρτυρία γιαυτό. Ο Σπύρος Μούλιας είναι απόστρατος στρατηγός σήμερα και γυιός του στρατιωτικού(Ανθυπολοχαγού) ο οποίος απάντησε στο τηλέφωνο όταν ο Μεταξάς ζήτησε να μιλήσει στον στρατηγό Κατσιμήτρο.Και άκουσε με τα αυτιά του το ΟΧΙ.
Ιδού τι γράφει ο Σπύρος Μούλιας:
Το Ιστορικό και Μεγάλο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940
Από: Σπυρίδωνα Μούλια
Αν. Αξιωματικό ε.α
Διπλ. Μ-Η Μηχανικό ΕΜΠ
Επίτιμο Πρόεδρο ΣΕΚΠΥ
Μέλος ΕΛΙΣΜΕ
Συμπληρώνονται 86 χρόνια από το Ιστορικό και Μεγάλο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940.
Με την ευκαιρία της Μεγάλης αυτής Εθνικής μας Εορτής, θα αναφερθώ στη βραδιά της 28ης Οκτωβρίου του 1940 και συγκεκριμένα σε ένα διαχρονικό, αναμφισβήτητο και σημαντικό γεγονός, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς Πρωθυπουργός της Πατρίδος μας τότε, αρνήθηκε σθεναρά να υπακούσει στο ιταμό τελεσίγραφο που του επέδωσε την βραδιά εκείνη ο Ιταλός Πρέσβης Γκράτσι.
Το αναμφισβήτητο και σημαντικό αυτό γεγονός, συνίσταται στο ότι Αξιωματικός της Υπηρεσίας και Επόπτης Ασφαλείας στην 8η Μεραρχία το βράδυ εκείνο της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ήταν ο αδελφός του Πατέρα μου Ελευθέριος Μούλιας, Αξιωματικός της Σχολής των Ευελπίδων Τάξεως 1938, με τον βαθμό τότε του Ανθυπολοχαγού Πεζικού.
Ο Αξιωματικός αυτός ήταν εκείνος που σήκωσε το τηλέφωνο στις 3 και 30 της βραδιάς εκείνης, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς Πρωθυπουργός της Πατρίδος μας, του τηλεφώνησε και του ζήτησε να τον συνδέσει με τον Διοικητή της 8ης Μεραρχίας Υποστράτηγο Χαράλαμπο Κατσιμήτρο. Ο Αξιωματικός αυτός συνέδεσε τηλεφωνικά τον Ιωάννη Μεταξά με τον Διοικητή του και άκουσε την συνομιλία των δύο ανδρών. Ο Ιωάννης Μεταξάς στην ολιγόλεπτη τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Χαράλαμπο Κατσιμήτρο του ανήγγειλε την απάντηση και το Μεγάλο ΟΧΙ, όταν αρνήθηκε σθεναρά να υπακούσει στο ιταμό τελεσίγραφο για την ελεύθερη είσοδο των Ιταλικών Στρατευμάτων στην Ελλάδα, που του επέδωσε ο Ιταλός Πρέσβης Γκράτσι, ο οποίος τον είχε επισκεφτεί προ ολίγων λεπτών την βραδιά εκείνη στο σπίτι του στην Κηφισιά. Στη συνέχεια και μετά το τηλεφώνημα αυτό του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά και την ολιγόλεπτη και βαρυσήμαντη αυτή συνομιλία των δύο ανδρών ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος έδωσε εντολή στον Επόπτη Ασφαλείας Ανθυπολοχαγό Ελευθέριο Μούλια να καλέσει με τα τηλέφωνα της εποχής εκείνης, άμεσα στη Μεραρχία τους Διοικητές των όπλων, δεδομένου ότι το σπίτι (διαμέρισμα) του Μεράρχου ήταν στο κτίριο της 8ης Μεραρχίας, πάνω από το Γραφείο του Αξιωματικού Υπηρεσίας και του τηλεφωνικού κέντρου, όπου έμενε με την οικογένειά του. Μεταξύ των Διοικητών των όπλων που κάλεσε ήταν και τον Διοικητή Πυροβολικού, Συνταγματάρχη Μαυρογιάννη, ο οποίος στη συνέχεια έπαιξε σημαντικό και σπουδαίο ρόλο στη νίκη του Καλπακίου και ο οποίος από το καλοκαίρι του 1940 περιέτρεχε τη ζώνη ευθύνης της Μεραρχίας βάσει των εντολών που είχε δώσει στο ΓΕΣ ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς.
Ετσι η 8η Μεραρχία που ήταν ήδη πολύ καλά προετοιμασμένη και οργανωμένη υπό την ηγεσία του έμπειρου αυτού Στρατηγού Χαράλαμπου Κατσιμήτρου, ήταν έτοιμη πλέον να αντιμετωπίσει τον Ιταλό εισβολέα από της 5 και 30 το πρωί και έτσι ξεκίνησε ο νικηφόρος Πόλεμος του Έπους 1940.
Ο ως άνω Αξιωματικός Ανθυπολοχαγός Πεζικού Ελευθέριος Μούλιας, στην συνέχεια και από την πρώτη στιγμή, βρέθηκε και εκείνος στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού Μετώπου και έφθασε μέχρι το Αργυρόκαστρο, όπου και παρά του ότι τραυματίστηκε, συνέχισε να αγωνίζεται και να εμψυχώνει τους στρατιώτες του μέσα στις δύσκολες και σκληρές συνθήκες του πολέμου εκείνου.
Κατά την στρατιωτική του σταδιοδρομία ο τότε Ανθυπολοχαγός Πεζικού Ελευθέριος Μούλιας, πέραν των άλλων παρασήμων που έλαβε, τιμήθηκε και με το χρυσούν αριστείο ανδρείας για τους μετ’ αυταπαρνήσεως και αυτοθυσίας αγώνες του προς την Πατρίδα.
Το Ιστορικό και Μεγάλο ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά, η πολύ καλά προετοιμασμένη και οργανωμένη 8ηΜεραρχία υπό την ηγεσία του έμπειρου Στρατηγού Χαράλαμπου Κατσιμήτρου, αλλά και η ομοψυχία του Ελληνικού Λαού ο οποίος προτίμησε την θυσία αντί της υποδούλωσης, είναι εκείνα που συνετέλεσαν στις νικηφόρες νίκες του Ελληνικού Στρατού στο Αλβανικό Μέτωπο, ώστε να είναι σήμερα ελεύθερη η Πατρίδα μας.”
Οι Ιταλοί δεν περίμεναν να λήξει το τελεσίγραφο και υπολόγιζαν ότι οι Ελληνες μέχρι και τις 06.00 το πρωί θα ήταν διαβουλεύσεις και πάντως δεν θα προλάβαιναν να ενημερώσουν νωρίτερα απο τις 06.00 τα ακραία φυλάκια των συνόρων.
Και πράγματι αυτό συνέβη. Επιτέθηκαν ΠΡΙΝ τις 05.00 το πρωί και όχι 05.30 όπως γράφεται στο 21ο φυλάκιο και σκότωσαν τον στρατιώτη φύλακα Βασίλη Τσαβαλιάρη.
Συμπολεμιστές του δήλωσαν ότι δεν περίμεναν την επίθεση και πριν ξεψυχήσει ο Τσαβαλιάρης πρόλαβε να του πει “παν’ τα παιδούλια μ'”.
Κια πράγματι:είδατε εσείς τιμώμενο κάποιο απο τα τρία παιδιά του Τσαβαλιάρη;
Πριν καμιά 10αριά χρόνια σε τηλεοπτικό μας ρεπορτάζ τα παιδιά του ήρωα νεκρού μας είπε ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν επικοινώνησε απο την Πολιτεία,κανείς δεν τα τίμησε…
Και εμείς συμπληρώνουμε:
Δεν έπαιζε και καμία φίλη τους τένις για τα βλέπουμε στις κάμερες τυχαία…
Την ίδια τύχη είχαν και οι άλλοι πεσόντες σε αντίθεση με άλλες χώρες, όπου τα μνημεία και οι εκδηλώσεις είναι επίσημες και διαχρονικές.
Για να καταλάβετε καλύτερα την λειτουργία της διαχρονικής μας μπανανίας σημειώνουμε τα εξής:
Απέναντι απο την Εθνική Πινακοθήκη σε ένα μικρό “κηπάκο” έχει ανεγερθεί μια προτομή με τους πεσόντες στην Κύπρο κατά την τουρκική εισβολή.
Είναι εκατοντάδες. Απο αυτούς οι 40 έχουν αναγνωριστεί ως πεσόντες σε πόλεμο και οι οικογένειές τους έλαβαν σημαντικές αποζημιώσεις…
Οι υπόλοιποι είναι χαμένοι …φουκαράδες!
Ως να μην σκοτώθηκαν, να μην είχαν οικογένειες κλπ Και ΣΗΜΕΡΑ αυτό συνεχίζεται…
Ιδού ένα ρεπορτάζ που είχε δημοσιευτεί παλαιότερα στη ΖΟΥΓΚΛΑ για τους πρώτους πεσόντες και ψάξτε συγγενείς τους, αν άκουσαν ποτέ κάποια αναγνώριση απο τους (διαχρονικά) εξουσιαστές της χώρας:
Στο 51ο Σύνταγμα Πεζικού υπηρετούσε και ο συγχωριανός του Βασίλη Τσαβαλιάρη, λοχίας Χρήστος Γιαννιός του Αποστόλου, γεννηθείς το 1910, ο οποίος στις 18-7-1999 είχε δηλώσει: «Εγώ ήμουν λίγο πιο πίσω. Ο Βασίλης ήταν στο φυλάκιο μπροστά. Διοικητή είχαμε τον Δαβάκη και μετά τον Κετσέα. Νύχτα, μπροστά από τις 5.00 ακούσαμε να πέφτουν βλήματα στο φυλάκιο. Ήρθε ένας και μου είπε: Πάει ο χωριανός σου, τον έφαγαν με τους όλμους, τον χτύπησε το βλήμα πάνω από το μάτι, τον φέραμε. παραπίσω… Ήμουν ο πρώτος που τον έκλαψα. Είπαν τον παπά να τον διαβάσει. Τι τα θέλεις ο Βασίλης ήταν παλικάρι, τον έκλαψα καλά. Που τέτοια παιδιά σήμερα». Την ίδια πληροφορία κατέθεσε και άλλος συμπολεμιστής στον Κωνσταντίνο Ντάκο του Αποστόλου, με την προσθήκη ότι οι τελευταίες του λέξεις ήταν: « Πάν’ τα παιδούλια μ’».
Ο πρώτος τραυματίας αξιωματικός
Είναι ο διοικητής του 3ου τάγματος του 51ου Συντάγματος Πεζικού, Ταγματάρχης Νικήτας Θωμάς ο οποίος τραυματίστηκε τις απογευματινές ώρες της 29ης Οκτωβρίου 1940 στην προσπάθεια ανακατάληψης από τη μονάδα του των υψωμάτων Μούκα και Καζάνι.
«… Κατά την φάσιν ταύτην του αγώνος τραυματίζεται ο διοικητής του 3ου/51 Τάγματος, πρώτος τραυματίας αξιωματικός των μαχών της Πίνδου. Ούτος δεν αποχωρεί του αγώνος αλλά παραμένει επί του πεδίου της μάχης μέχρις ου οι Ιταλοί τελικώς αποκρούονται».
Ο πρώτος νεκρός έφεδρος αξιωματικός και ο πρώτος νεκρός αξιωματικός.
Δύο ημέρες αργότερα, την 1-11-1940, έπεσε νεκρός ο πρώτος αξιωματικός υπολοχαγός, Αλέξανδρος Διάκος του Ιωάννη, που γεννήθηκε στη Χάλκη Δωδεκανήσου το 1911, διοικητής του 2ου Λόχου του 4ου Συντάγματος Πεζικού, στην προσπάθειά ανακατάληψης του υψώματος Τσούκα.
Η έκδοση της ιστορίας Στρατού αναφέρει: «Κατά την τελευταίαν προσπάθειαν, ο εκ Δωδεκανήσου ηρωικός διοικητής του Λόχου Υπολοχαγός Διάκος Αλέξανδρος δέχεται ριπήν πολυβόλου και πίπτει νεκρός επικεφαλής του Λόχου του».
.jpg)
Στη φωτογραφία ο έφεδρος Ανθυπολοχαγός, Δικηγόρος και αθλητής της Εθνικής ομάδας Λευτέρης Ντάσκας
Τη διοίκηση του Λόχου αναλαμβάνει αμέσως ο Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Ελευθέριος Ντάσκας του Χρήστου από τη Βάνια (Πλάτανος) Τρικάλων, γεννηθείς το 1912. Πέφτει και αυτός νεκρός λίγες στιγμές αργότερα στην ίδια επιχείρηση του Λόχου του.
Ο πρώτος νεκρός ανώτερος αξιωματικός
Στις 5 Δεκεμβρίου του 1940, πέφτει νεκρός στα βουνά της Ηπείρου ο πρώτος έλληνας ανώτερος αξιωματικός. Ήταν ο αντισυνταγματάρχης Μαρδοχαίος Φριζής, ρωμανιώτης εβραίος από τη Χαλκίδα, ο οποίος δεν σκοτώθηκε από εχθρικά πυρά στο έδαφος αλλά από βόμβα ιταλικού αεροσκάφους και ενώ ήταν έφιππος, εμψυχώνοντας τους στρατιώτες του.
Ελλείψει ραβίνου ενταφιάστηκε στην Πρεμετή παρουσία ορθόδοξου ιερέα, ενώ προήχθη σε συνταγματάρχη μετά θάνατον. Το 2002 τα οστά του, μετά από εξέταση DNA, μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη και ενταφιάστηκαν στο ισραηλιτικό νεκροταφείο της πόλης.
