ΓΙΑΝΝΗ ΝΤΑΣΚΑ
Στη γιορτή των Φώτων του 857 ο “καίσαρ” του Βυζαντίου Βάρδας πήγε να κοινωνήσει απο τα χέρια του (Οικουμενικού)Πατριάρχη Ιγνάτιου και παρουσία πλήθους στην λαμπρή Αγιά Σοφιά
Εκείνος δημόσια αρνήθηκε να τον κοινωνήσει και δημόσια εξήγησε ότι αυτό το πράττει γιατί ο Βάρδας συζούσε στο παλάτι του με την συζυγο του… γυιού του!
Ο “καίσαρ” Βάρδας τον καθαίρεσε γιατί πιά ηταν αξεπέραστο εμπόδιο στους αδιανόητους βυζαντινισμούς του σε μια αυλή μέθυσων,κλεφτών και πάσης μορφής κακοποιών που αναπτύχθηκαν στην πλάτη του υπό “επιτροπεία” τρίχρονου…Αυτοκράτορα Μιχαήλ του…Μέθυσου!
Οπως έχετε παρατηρήσει σπάνια γράφουμε την είδηση θανάτου πολιτικών,δημοσιογράφων,επιχειρηματιών,ηθοποιών και λοιπών “διασήμων” της εποχής μας.
Αυτό οφείλεται αφενός στο γεγονός ότι η έπαλξη αυτή εδώ είναι μια προσπάθεια ερευνητικής δημοσιογραφίας και αφετέρου γιατί για πλείστους εξ αυτών πολλοί,μακριά απο τις κάμερες,αναφωνούν στην απώλεια:”ξεβρόμισε ο τόπος”.
Δεν αναφέραμε τον Βάρδα τυχαία.Η ακραία πράξη του για την οποία έθεσε τον αυτό του σε τόσο μεγάλο κίνδυνο ζωής(το θρόνο φυσικά τον έχασε αμέσως) ο φιλικότατος προς την τότε εξουσία Πατριάρχης δεν ήταν μια μοναδική στην ιστορία.
Στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ εποχής μας έχει μιμητές και γνωρίζουμε τουλάχιστον 3-4 ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ περιπτώσεις IΔΙΕΣ,με πρωταγωνιστές τέτοιας αθλιότητας ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ κήνσορες και υψηλότατα ισταμένους στη χώρα μας!!!
Tα ξημερώματα πέθανε στο σπίτι του στην Ποταμιά Αρκαδίας ο Σπύρος Καρατζαφέρης,ένας από τους κορυφαίους της ερευνητικής δημοσιογραφίας της εποχής μας.
Ενδεικτικά και μόνο: πρώτος άνοιξε ουσιαστικά το φάκελλο των παραδικαστικών -παραπολιτικών κυκλωμάτων και με πρωτοσέλιδο “ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ ΤΑΔΕ”.Με το όνομά του κανονικότατα.Η κορυφή ενός τεράστιου παγόβουνου,το οποίο ταλανίζει τη χώρα και σήμερα,επειδή ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ φροντίζουν να “τα παίρνουν δικαστές”…
Στα χνάρια του Τριανταφυλλόπουλος,Βαξεβάνης και ελάχιστοι ακόμα σε μια τριτοκοσμική χώρα πρώτη στη διαφθορά με την πιο αναξιόπιστη πολιτική,δημοσιογραφική και δικαστική “σκηνή” στην Ευρώπη.
Καταδικάστηκε σε …κάθειρξη και έφυγε εκτός Ελλάδας και πάλεψε και έριξε την άθλια ποινή!
Η λίστα Λαγκάρντ του Κ.Βαξεβάνη έριξε φως και στην πλευρά αυτή του συγκεκριμένου δικαστή,άλλων δικαστών και επιχειρηματιών και πολιτικών και δημοσιογράφων,αλλά ο Σπύρος Καρατζαφέρης είχε ήδη ταλαιπωρηθεί πολύ.
Συνελήφθη όμως και πάλι για ερευνητικές “βόμβες” του με τον χρηματισμό δικαστών απο ΠΟΛΙΤΙΚΑ κυκλώματα τα οποία εκτός των άλλων είχαν δραστηριότητα στο ξέπλυμα χρημάτων μέσω δημιουργίας “οικισμών”στα βουνά της Αττικής.Με καταπατήσεις ωμές μέσω πυρκαϊών,αλλά και ωμοτήτων όπως οι καταπατήσεις στην περιοχή του Υμηττού,τόσο πάνω απο τη Βούλα και τη Γλυφάδα,όσο και σε άλλες περιοχές του.
Για τις καταπατήσεις αυτές κατηγορήθηκαν και ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ και μεγαλοδικηγόροι για πλαστά συμβόλαια,μαϊμού οικόπεδα κλπ κλπ
Ας ρωτήσει ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ και σημερινός Δήμαρχος Γλυφάδας,με αφορμή τις πλημμύρες και την σημερινή τραγωδία,σήμερα τον συντοπίτη του κ.Καραπάνο για τις βαρύτατες καταγγελίες του και τι αυτές απέγιναν …
Στη Θεσσαλονίκη η οικογένεια Μητσοτάκη ως αντίβαρο στο “Ερρίκος Ντυνάν”,το οποίο ήλεγχαν άλλοι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ,κουκουλώνοντας την λεηλασία των ιερών χρημάτων του Ερυθρού Σταυρού ευνόησε την δημιουργία νοσοκομείου με ΚΡΑΤΙΚΑ χρήματα στην συντριπτική τους πλειονότητα,αλλά με όρους ….ιδιωτικού νοσοκομείου.
Η οικογένεια Παπαγεωργίου προσπάθησε με δικαστικό κυνηγητό να εξοντώσει τον Σπύρο Καρατζαφέρη,αλλά δεν τα κατάφερε.
Σήμερα το κοινωνικό σύνολο μπορεί να μπαίνει στο νοσοκομείο αυτό γιατί λειτουργεί χάρη στον αγώνα αυτό ως ΚΡΑΤΙΚΟ νοσοκομείο!
Αφησαν εποχή οι πολύμηνες μέσω της “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ”αποκαλύψεις του Σπύρου Καρατζαφέρη για τη λεηλασία των κρατικών ταμείων(τραπεζικά,εξοπλιστικά κλπ) μέσω κυκλωμάτων που δρούσαν υπό τον μανδύα μασονικών στοών και έτσι δικαιολογούσαν και έκρυβαν τις διαπλοκές τους.
Στα πλαίσια αυτά “ξετίναξε” με αποκαλύψεις(κυρίως,αλλά όχι μόνο, μέσω της Ελευθεροτυπίας)τις διαπλεκόμενες συμμορίες αξιωματούχων της πολιτικής,των μυστικών υπηρεσιών,της δημοσιογραφίας,της δικαστικής εξουσίας και συχνότατα ήταν στις δικαστικές αίθουσες με μηνυτές κορυφαίους πολιτικούς αρχικά της Νέας Δημοκρατίας ,μετά τη Χούντα,αλλά και άλλων κομμάτων,αφού από όλα,μηδέ του αδελφού του εξαιρουμένου,κρατούσε τεράστιες (πολιτικές)αποστάσεις.
Ο Σπύρος Καρατζαφέρης μας έλεγε σε προσωπικό επίπεδο ότι είχε ένα σωρό ελαττώματα και έκανε ένα σωρό λάθη.Εκανε μόνο δυο σωστά:
1)δεν υπέκυψε ποτέ στις σειρήνες της πολιτικής(εξαργύρωσης)παρά τις χρυσές προτάσεις και
2)δεν έφυγε ποτέ απο την ερευνητική δημοσιογραφία παρα μόνο για τη σύνταξη.
Εκεί προς το τέλος της καριέρας του ένας μεγαλοεπιχειρηματίας και μεγαλοκαναλάρχης μας ανέθεσε μια εκπομπή και με προοπτική ο Σπύρος Καρατζαφέρης να κατεβει και στην πολιτική.Του μεταφέραμε τη “σκέψη” του μεγαλοκαναλάρχη.
Η απάντηση: την εκπομπή θα μας την κόψει σύντομα με αυτά που βγάζουμε και εγώ θα κατέβω.Όχι στην πολιτική,αλλά στην Ποταμιά(το χωριό του) και χωρις επιστροφή μάλιστα.
Αυτό και έκανε αφήνοντας πίσω του μια δημοσιογραφία την οποία ακριβώς εκείνη την περίοδο περιέγραψε ως εξής ο(εξαίρετος) Σπύρος Δανέλλης,ένας επιστήμονας που μπήκε στην πολιτική,αλλά διαγράφηκε από όλα τα Κόμματα,με τα οποία και εξελέγη γιατί είχε τη νοοτροπία του Σπύρου Καρατζαφέρη…
Αντί αποχαιρετισμού του αφιερώνουμε τα λόγια του Σπύρου Δανέλλη,τα οποία μας και σας αφορούν και σήμερα είναι πιο επίκαιρα απο ποτέ:
- “Του Σπύρου Δανέλλη*, από το European Business Review
(H παρακάτω ομιλία δόθηκε στα πλαίσια δημοσιογραφικής ημερίδας την οποία διοργάνωσαν πρόσφατα η Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Ηράκλειο Κρήτης. Θεωρούμε ότι παρουσιάζει με ειλικρίνεια και τόλμη, το πλαίσιο που διέπει την λειτουργία των ΜΜΕ στη χώρα μας, γι’ αυτό και την αναδημοσιεύουμε).
“Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στις 6 Αυγούστου 2009 εξέδωσε μία έκθεση 59 σελίδων για την Ελλάδα. Ουσιαστικά, ενημέρωνε ότι όλοι οι οικονομικοί δείκτες προεξοφλούσαν βαθειά ύφεση και χρεοκοπία της χώρας. Το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων συμπύκνωσε την είδηση σε τηλεγράφημα 230 λέξεων και την μοίρασε στα ελληνικά ΜΜΕ. Για τις πανελλήνιας κυκλοφορίας εφημερίδες ήταν ασήμαντη είδηση στις εσωτερικές σελίδες –πλην της Ελευθεροτυπίας, που τής αφιέρωσε 370 λέξεις και αναφορά στο πρωτοσέλιδο με τίτλο «Δύο χρόνια στο τούνελ». Για τα κανάλια δεν ήταν καν είδηση, ενώ λίγες εφημερίδες του περιφερειακού Τύπου που ασχολήθηκαν απλώς αντέγραψαν το τηλεγράφημε του ΑΠΕ.
18 Δεκεμβρίου 2008: Στο πλαίσιο της συζήτησης του Προϋπολογισμού, ο Κώστας Σημίτης προειδοποιούσε στην Βουλή με δραματικό τόνο ότι η «τωρινή πολιτική ηγεσία της χώρας, που στηρίχθηκε στην ΕΕ σε όλες τις σημαντικές επιδιώξεις της, εκμεταλλεύτηκε αυτή την συμπαράσταση για να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις. Απλώς, τούς κορόϊδεψε. Η Ελλάδα πιστεύουν ότι καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο ΔΝΤ για δανεισμό, ώστε η παρακολούθηση της ελληνικής οικονομίας να είναι αρμοδιότητά του και όχι φροντίδα της Επιτροπής». Το ίδιο βράδυ στην τηλεόραση, δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές αναδείκνυαν ως είδηση το τί δεν είπε ο Κ.Σημίτης -ότι, δηλαδή, δεν ανέφερε ούτε μία φορά τις λέξεις ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου- και έστρεφαν την προσοχή της κοινής γνώμης στην σχέση Παπανδρέου-Σημίτη. Την επομένη, τρεις εφημερίδες αφιέρωσαν δύο γραμμές στο τί είπε ο πρώην πρωθυπουργός και πολλές στο ότι ο Παπανδρέου απουσίαζε κατά την ομιλία Σημίτη.
20 Δεκεμβρίου 2008: Δύο ημέρες μετά, στο ίδιο πλαίσιο συζήτησης, ο πρώην υπουργός Οικονομικών Αλέκος Παπαδόπουλος έλεγε στην Βουλή: «.εγώ θα έλεγα μήπως, στην κατάσταση που είμαστε, εμείς να επιζητήσουμε έναν διεθνή οικονομικό έλεγχο, αναλαμβάνοντας ως πολιτική, οικονομική, κοινωνική, πνευματική ελίτ της χώρας να γίνει από άλλους εκείνο το οποίο έχουμε εμείς ως μέγα χρέος». Και απολύτως δραματικά κατέληγε: «Αυτό είναι ένας βαθύς προβληματισμός διότι, κύριοι, η κρίση είναι προ των πυλών. Ο Αννίβας είναι ante portas και έχει σημασία να σωθεί η πόλη, η Ρώμη, και όχι οι Καίσαρες ούτε οι Συγκλητικοί». Κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες δεν ανέφεραν ούτε λέξη για το ότι ένας έμπειρος αναγνώστης των αριθμών, ακέραιος πολιτικός και πρώην υπουργός Οικονομικών προβάλλει ως μόνη λύση σωτηρίας τον διεθνή οικονομικό έλεγχο.
Όμως, οι πολίτες δεν ενημερώνονται από τα πρακτικά της Βουλής και τις εκθέσεις του ΔΝΤ. Αυτή ακριβώς είναι η δουλειά των δημοσιογράφων: εντοπίζουν και αξιολογούν το συμβάν, ερευνούν τις επιπτώσεις του και το μεταφράζουν σε είδηση στις εφημερίδες και τα τηλεοπτικά δελτία, που οι πολίτες εμπιστεύονται για την ενημέρωσή τους. Αντ’ αυτής και εξ αυτού φτάσαμε ανέμελοι και ανυποψίαστοι στο «Ellines, kalo kouragio» του κ. Ρεν.
Πριν επιχειρήσουμε, ωστόσο, οποιονδήποτε προβληματισμό, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε -πολιτικοί, δημοσιογράφοι και πολίτες- πού επενδύουμε στην δημοκρατία, τί είναι και τί ακριβώς προσφέρει ένα Μέσο Ενημέρωσης είκοσι χρόνια τώρα στην χώρα μας. Η προφανής απάντηση ότι πρόκειται για επιχειρηματικούς ομίλους, επιχειρήσεις που πωλούν την πνευματική δουλειά των δημοσιογράφων και του προσωπικού των συμπληρωματικών ειδικοτήτων είναι ιδανικά απλουστευτική -και γι αυτό παραπλανητική για την Ελλάδα.
Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, με αφορμή τα οικονομικά των ΜΜΕ, η δημόσια συζήτηση της σχέσης του Τύπου με την αγορά και η ανησυχία περιορισμού της ανεξαρτησίας του, κυριαρχεί την τελευταία δεκαετία. Ιστορικές εφημερίδες -πιο πρόσφατο παράδειγμα η Monde- με πολύχρονη παράδοση πολυεπίπεδης ενημέρωσης και ερευνητικής δημοσιογραφίας, υποκύπτουν, υπό το βάρος της συρρίκνωσης των διαφημιστικών εσόδων τους, που κατευθύνονται πια στην τηλεόραση, την διαδικτυακή ενημέρωση και τα λαϊκίστικα λάϊφ-στάϊλ έντυπα.
Στα καθ’ ημάς, η Ελευθεροτυπία, με αφορμή το κλείσιμο δύο εφημερίδων (24/6/2009) έγραφε στο πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της: «Ο Τύπος και η ενημέρωση έχει τους δικούς του κανόνες, που είναι διάφοροι από τους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου ή, πολύ περισσότερο, από τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς». Σε αυτόν τον αληθινό μύθο ότι τα ΜΜΕ δεν ανήκουν στην σφαίρα της αγοράς, άρα η επιβίωσή τους δεν συναρτάται με την προσφορά και την ζήτηση, ιδεολογήματα της επαρχιώτικης υποκρισίας μας, όπου τα ψευτοαριστερά ταμπού δίνουν άλλοθι στον κυνισμό της διαπλεκόμενης επιχειρηματικής ελίτ, στηρίχτηκε η ενημέρωση από την Μεταπολίτευση κι ως εδώ.
Έτσι, στην Ελλάδα, όπου σημειώνεται η μικρότερη αναγνωσιμότητα εφημερίδων στον δυτικό κόσμο, εκδίδονται περισσότερες εφημερίδες από όσες εκδίδονται στην Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο και στο Παρίσι μαζί!!!Και μάλιστα, όσο συρρικνώνεται το αναγνωστικό κοινό, τόσο αυξάνεται η τιμή του προϊόντος και πληθαίνουν οι επιχειρηματικοί μνηστήρες των ΜΜΕ. Εδώ 27 εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας επιβιώνουν και εκδότες φτωχών εντύπων αδιάγνωστης αναγνωσιμότητας είναι πλούσιοι.
Θα μού πείτε βέβαια -το πιστεύω και εγώ- ότι «η ενημέρωση δεν είναι εμπόρευμα». Ποτέ κανείς στην Ελλάδα δεν θεώρησε και δεν αξιολόγησε την ενημέρωση ως εμπόρευμα. Μήπως, όμως, ακριβώς αυτή η ελληνική ιδιαιτερότητα καθιστά τα ΜΜΕ επιρρεπή στην χειραγώγηση, τους δημοσιογράφους παπαγαλάκια, τους πρόθυμους πολιτικούς βεντέτες και τους επιχειρηματίες πλούσιους; Μήπως αυτή τελικά είναι η κύρια παθογένεια του συστήματος ενημέρωσής μας; Γιατί, αν δεν είναι εμπορεύσιμο προϊόν εργασίας η ενημέρωση, τότε τί πουλούν στην ελληνική αγορά οι επιχειρήσεις ΜΜΕ και εξασφαλίζουν λειτουργία και κέρδη οι μέτοχοί τους;
Την απάντηση την ξέρουμε όλοι. Πουλούν, όταν χρειαστεί, πολιτική προστασία και επιρροή στην κοινωνία και αγοράζουν κρατικό χρήμα. Μόνον η κρατική διαφήμιση, από τα 42 εκατ. ευρώ το 2003, έφθασε τα 85 εκατ. ευρώ το 2008 -αύξηση πάνω από 100%. Τα κριτήρια κατανομής της, θολά ή ανύπαρκτα, ενισχύουν αυτή την αλήλθεια. Διάβασα από έναν έγκριτο συνάδελφό σας ότι μόνον ο κ. Τράγκας, η Χώρα της Κυριακής, με τα 500 φύλλα, το 2003 έλαβε 404.000 ευρώ (ο Καρατζαφέρης στην Βουλή ανέφερε 454.000 ευρώ) και το 2007 έφθασε στα 2.668.000 ευρώ. Ακόμη και χωρίς να συνυπολογίσουμε τις αδιαφανείς λίστες δημοσιογράφων στα payrolls υπουργείων και δημοσίων φορέων, η διαπίστωση μιας κρατικοδίαιτης χειραγωγούμενης ενημέρωσης αντικατοπτρίζει μια μεγάλη αλήθεια. Για να μην θυμηθούμε ότι η συζήτηση περί ρύθμισης της αγοράς των media και αυτορρύθμισης και κώδικα δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ παραμένει ατελέσφορη περίπου 25 χρόνια, όσα και οι ψίθυροι για νομοσχέδια ραμμένα στα μέτρα των ιδιοκτητών.
Σαν κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, όπως είναι φυσικό τα ΜΜΕ αυτού του τύπου ενδιαφέρονται ελάχιστα για την ποιότητα του προϊόντος που συνοδεύει το dvd στο περίπτερο. Αδιαφορούν για τον επαγγελματισμό, την αξία, την μόρφωση και την επιμόρφωση των δημοσιογράφων τους. Γιατί, αφού δραστηριοποιούνται στην σφαίρα της πολιτικής επιρροής και δεν εκτίθενται στο πεδίο της αγοράς αξιόπιστης ενημέρωσης, συνήθως αρκούν δύο ακριβοπληρωμένοι αναγνωρίσιμοι δημοσιογράφοι με ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις. Οι σελίδες και οι ώρες γεμίζουν από τους κακοπληρωμένους, με μπλοκάκι, σκληρά εργαζόμενους σε δυο-τρεις δουλειές.
Το επιχειρηματικό μοντέλο αυτών των προδιαγραφών απαγορεύει στους δημοσιογράφους να κάνουν την δουλειά τους με αξιοπρεπή τρόπο και αξιόπιστο αποτέλεσμα. Η ερευνητική δημοσιογραφία και οι διαβασμένοι, οξυδερκείς δημοσιογράφοι είναι άχρηστη πολυτέλεια για μια τέτοια επιχείρηση. Απαιτούνται μόνον φτηνοί, γρήγοροι και υπάκουοι, χωρίς επαγγελματισμό και ηθικές αντιστάσεις. Και εφόσον το περιεχόμενο της είδησης δεν έχει ενημερωτική δύναμη, και ο φαινότυπός της πρέπει να είναι ελκυστικός. Έτσι, κάθε διαφωνία στην Βουλή και κάθε δημόσια αντιπαράθεση ιδεών βαφτίζεται επίθεση, πόλεμος, σκληρή κόντρα, οξύτητα -ώστε είδηση καταλήγει να είναι η εντύπωση μιας μονομαχίας και όχι η πολιτική ουσία. Είχα και εγώ πρόσφατα μια τέτοια .μονομαχία με τον κ. Κουράκη!
Στον ίδιο άξονα η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση, στην προσπάθειά της να τηλεοπτικοποιήσει την πολιτική, ευτέλισε την έννοια του διαλόγου και περιορίστηκε στα πρόσωπα που ξέρουν να χαμογελούν και να καβγαδίζουν στον φακό. Η πληροφόρηση που προσφέρουν τα δελτία ειδήσεων, κατακερματισμένη, δραματοποιημένη και καθησυχαστική πολιτικά, περιορίζεται στα παραπολιτικά σχόλια, ενώ ως πολιτική επικαιρότητα αναγορεύεται ο σχολιασμός των ανακοινώσεων των κομμάτων και των προσωπικών δηλώσεων. Τα ρεπορτάζ αναζητούν αξιοπιστία στις συνεντεύξεις των περαστικών και η επιλογή τους επενδύει στον λαϊκισμό και τον φόβο. Οι πολιτικές εκπομπές διαλόγου αργά το βράδυ, με καλεσμένους αναγνωρίσιμους πολιτικούς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, δικηγόρους κ.α., οιονεί ειδήμονες, σπανίως φωτίζουν την ουσία του θέματος. Και αφού η Σχολή «Αυτιά» έχει αναλάβει την διαμόρφωση της κοινής γνώμης, οι λίγοι δημοσιογράφοι που ερευνούν και ασχολούνται με επαγγελματισμό και σοβαρότητα με τα κρίσιμα προβλήματα του τόπου, εκείνοι που μελετούν, ερευνούν και υπαινίσσονται δυσάρεστες αλήθειες, εξοβελίζονται στην μεταμεσονύκτια ζώνη, δίπλα στις ταινίες τρόμου.
Αγαπητοί φίλοι, η κρίση του Τύπου, όπως και η κρίση της Εκπαίδευσης και η κρίση της αγροτικής οικονομίας, είναι όψεις της ίδιας δομικής αδυναμίας που βιώνει η χώρα και η δημοκρατία μας. Εδράζεται στον τρόπο που δομήθηκε το κράτος και η αγορά μας, στηριγμένα στην αδιαφάνεια, την πελατειακή αντίληψη της αλληλοεξυπηρέτησης, την ευκολία της ατιμωρησίας και την απόκρυψη της προσωπικής ευθύνης πίσω από την συντεχνιακή λογική της συντήρησης.
Σήμερα, το πολιτικό προσωπικό της χώρας αλλάζει ή, αν θέλετε, μετράει ζημιές και εκκαθαρίζει τα του οίκου του, επιχειρώντας να διαχειριστεί με επάρκεια και σοβαρότητα την συγκυρία. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί αυτή η πορεία. Αυτό που βλέπω είναι ότι τα πολιτικά πρόσωπα είναι τα μόνα που κρίνονται, διαπομπεύονται, γίνονται αντικείμενο έρευνας, απαξιώνονται και καταβάλλουν το κόστος ως ανυποληψία, κοινωνική κατακραυγή και δικαστική απειλή. Ακόμη, για να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα, και ο υιός Ζαγορίτη μπαίνει στην θέση του -και ορθώς! Σε αυτήν την πρόσφατη είδηση το πολιτικό σύστημα ευθύνεται και ηθογραφείται στο πρόσωπο του υιού.
Άλλο τόσο η δημοσιογραφική κοινότητα ευθύνεται και ηθογραφείται στο πρόσωπο ενός πορνιδίου που η αθώα δημοσιογραφική ευκολία ανέδειξε σε εθνική σταρ.
Η 25χρονη διαπραγμάτευση της νομοθεσίας και των κανόνων της μηντιακής αγοράς και του δημοσιογραφικού επαγγέλματος -αμοιβαία ευθύνη πολιτικών και δημοσιογράφων- οδήγησε σε τριγωνική αμφίδρομη ομηρεία πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Σήμερα αποδεικνύεται ότι και στις τρεις πλευρές αυτού του τριγώνου σωρεύτηκαν κέρδη, που τώρα μετατρέπονται σε δίνη ύβρως και αναξιοπιστίας. Ο χώρος που περικλείεται από τις πλευρές του τριγώνου, η δημόσια ενημέρωση, μετατράπηκε σταδιακά σε ορφανοτροφείο δημοκρατικών ιδεών, λόγου και ήθους.
Αλήθεια, πώς αισθάνεστε εσείς οι δημοσιογράφοι όταν βλέπετε τα βράδια έναν συνάδελφό σας, εκδότη, κομιστή, συλληφθέντα με κάμποσα παράνομα εκατομμύρια στα σύνορα, κατηγορούμενο, παράγοντα, κλπ, να κρίνει δημόσια πρόσωπα και να διαμορφώνει πρότυπα από τηλεοράσεως;
Καταλήγω με τρεις επισημάνσεις και ένα συμπέρασμα: α) Ο κοινωνικός χαρακτήρας της ενημέρωσης δεν μπορεί να διασφαλιστεί χωρίς να λειτουργεί κοινωνικός έλεγχος και κριτική όσων την ασκούν, β) Η κατοχύρωση της δημοσιογραφικής ανεξαρτησίας είναι πολιτικό χρέος, πολιτισμικό ζητούμενο και ασφαλιστική δικλείδα της δημοκρατίας. Αλλά παραμένει άλλοθι, αν δεν είναι ευθέως ανάλογη της δημοσιογραφικής ευθύνης. Το άκουσα πρόσφατα από έναν τολμηρό συνάδελφό σας: «Η αντικειμενικότητά μας», είπε, «εξαρτάται από τον βαθμό ευπρέπειας της υποκειμενικότητάς μας», γ) Ο πλουραλισμός δεν εξασφαλίζεται μόνον με ρυθμιστικούς κανόνες και αντι-τραστ νομοθεσία. Λειτουργεί προς όφελος της ενημέρωσης και της κοινωνίας μόνον αν συνοδεύεται από τον αυστηρό έλεγχο που βασίζεται στην διαφάνεια. Το δικαίωμα να γνωρίζουμε σε ποιον ανήκει, πώς και ποιος χρηματοδοτεί κάθε ΜΜΕ μέσω της υποχρεώσής του για διαφανείς ισολογισμούς και κοινωνικό έλεγχο, είναι δικαίωμα και υποχρέωση όλων μας, πολιτικών, δημοσιογράφων, πολιτών.
Όλα όσα σάς είπα σήμερα, καθώς και όλα τα στοιχεία που χρησιμοποίησα, αποτελούν προϊόν προβληματισμού και έρευνας, σκέψεις εκφρασμένες δημόσια Ελλήνων δημοσιογράφων που διακρίνονται για την τόλμη, την εντιμότητα και την αξιοπιστία τους. Πιστεύουν, μαζί τους κι εγώ, ότι δεν αρκεί ούτε είναι δυνατή η αλλαγή στο πολιτικό πεδίο, προσώπων και νοοτροπίας χωρίς την δική σας παράλληλη πορεία, χωρίς την δική σας επανατοποθέτηση στον δημόσιο βίο. Μένει μόνο να αποφασίσει καθένας με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.”
Για τον θάνατο του αείμνηστου(με τα λάθη του) Σπύρου Καρατζαφέρη κάποιοι έγραψαν ένα πανομοιότυπο κείμενο.
Αντιγράφουμε απο το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ:
“Αποφοίτησε από την Σχολή Δημοσιογραφίας «Όμηρος», την οποία διηύθυνε ο Ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς, και ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1959 στην εφημερίδα «Βραδυνή», στο αστυνομικό ρεπορτάζ (1959-62). Ακολούθησαν το Έθνος (1962-68, υπό την διεύθυνση του Γιάννη Καψή), η Απογευματινή (1968-75) και η Ελευθεροτυπία (1975-88).
Διακρίθηκε ιδιαίτερα στο πολιτικό ρεπορτάζ και την ερευνητική-αποκαλυπτική δημοσιογραφία στην Ελευθεροτυπία, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, με αποκαλύψεις και δημοσιεύσεις απόρρητων κρατικών σχεδίων και εγγράφων των Ενόπλων Δυνάμεων και των μυστικών υπηρεσιών. Οι αποκαλύψεις του Καρατζαφέρη προξένησαν μεγάλη ζημιά στην τότε κυβέρνηση Καραμανλή, και πολλές φορές βρέθηκε κατηγορούμενος, με δικηγόρο τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο. Γνωστές ήταν κυρίως οι διαμάχες του με το τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Αβέρωφ και τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης στρατηγό Αναστάσιο Μπάλκο.[
Το 1988 αποχώρησε από την Ελευθεροτυπία και συνεργάστηκε με τον γνωστό επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη στην έκδοση της εφημερίδας Επικαιρότητα (1988-91), στην οποία ανέλαβε διευθυντής και αρχισυντάκτης. Το 1990 ξεκίνησε και την έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «48 Ώρες», ενώ ταυτόχρονα εξέδιδε και το στρατιωτικό περιοδικό «Αμυντικά Θέματα», σε συνεργασία με τον απόστρατο πτέραρχο της Πολεμικής Αεροπορίας Γιάννη Μαρινάκη. Αργότερα υπήρξε εκδότης της «Αθηναϊκής», καθώς και της «Σφήνας».
Στην τηλεόραση, εργάστηκε στην ΕΡΤ, την ΥΕΝΕΔ, το Star Channel (στο οποίο επί σειρά ετών ήταν διευθυντής ειδήσεων), το Τηλεάστυ, το Extra Channel κ.ά. Στο ραδιόφωνο, διατηρούσε επί σειρά ετών εκπομπή στον Flash 96.”
